Zo’n vier miljoen Nederlanders zorgen naast hun werk of school voor een zieke naaste. Een groeiend deel van deze mantelzorgers komt zelf alsmaar verder in de knel. Ze raken overbelast, zowel fysiek als mentaal. En dan trekken alle vrijwillige zorgtaken – waar geen mantelzorger om vraagt – ook nog eens een zware wissel op de huishoudpot. Soms met ernstige schulden tot gevolg.
De komende jaren zal er meer dan ooit een beroep worden gedaan op mantelzorgers. Door de vergrijzing neemt het aantal ouderen die zorg behoeven drastisch toe. Tegelijkertijd wordt er stevig bezuinigd. Zorg die nu nog door professionals wordt verleend, komt op het bordje van de kinderen, ouders of andere naasten. Dat wordt en masse buffelen, voor nop.
En dat terwijl de overheid aan andere kant roept dat meer mensen harder moeten werken, op de arbeidsmarkt, maar ook in het onderwijs. Je zal maar mantelzorger zijn. Wie helpt jou dan om alle ballen in de lucht te houden? Wordt het niet eens tijd dat we beter gaan zorgen voor de mantelzorgers? Al is het maar omdat we door hen jaarlijks miljarden op de zorg besparen?
De overheid kan helpen. Door mantelzorgers fatsoenlijk te betalen voor de ongevraagde zorgtaken, naast studie of werk. Met extra geld voor respijtzorg, zodat de mantelzorger nu en dan op adem kan komen en zijn zorgtaken even worden waargenomen door een professional. Of door mantelzorgers te compenseren, als ze minder moeten gaan werken door de zorg voor hun dierbare.
En de werkgevers, moeten die niet ook bijspringen? Bijvoorbeeld door mantelzorgend personeel te ontzien met minder en eenvoudiger werk, of door betaald zorgverlof te geven. Nee, zei vorig jaar de meerderheid van de bedrijven in een steekproef: mantelzorg is een privézaak. En dat terwijl 200.000 tot 300.000 werkende mantelzorgers zichzelf nu al bestempelen als ‘overbelast’.
De mantelzorger moet zichzelf maar redden, lijkt de boodschap. Met alle risico’s van dien. Overbelaste kinderen met een hogere kans op schooluitval, verslaving en depressiviteit. Uitgebluste werknemers die zorg gaan vragen in plaats van leveren en tijdelijk in een uitkering belanden. Hoe voorkomen we dat de mantelzorger verzuipt? Wie gaat dat betalen? En wat is de tol van niks doen?
Laat het ons weten. Reageer hieronder, via Twitter of mail ons.
8 reacties
Veel mantelzorgers ook die met beperkt PGB van partner of naaste veel meer kunnen en willen en deden dan in de reguliere zorg waar het ook nog eens veel duurder is. Het afschaffen van de PGB's zal in een aantal van deze gevallen dus duurder worden terwijl de zieke verder beperkt wordt. Jammer hoor.
Verder moeten we ook de gepensioeneerde vrijwilligers niet vergeten die nu al grotendeels een stuk care verzogen bij ouderen en kinderen. Chapeau voor deze mensen.
Mantelzorgers bestaan voor de wet trouwens alleen bij zieken met een AWBZ-indicatie van ten minste 371 dagen en zo nog wat bureaucratische criteria, waardoor je maar een klein groepje overhoudt. Waarmee ik wil zeggen dat veel mensen die nu als mantelzorger gezien worden, dat voor de wet niet zijn.
Als werkende mantelzorger wil ik jullie graag helpen bij jullie programma. Ik zorg voor mijn gehandicapte echtgenoot, een zelfstandig wonende schoonmoeder en combineer dit met een fulltime baan. Tegelijkertijd denk ik na over onze toekomst en ook over een nieuwe loopbaanstap.
Wat ik aan jullie programma kan bijdragen is het neerzetten van het beeld dat mantelzorgers vaak krachtige mensen zijn, die zelf de regie willen hebben en houden. In de Nederlandse politiek wordt vaak geroepen dat burgers de regie zelf moeten oppakken, en dat willen mantelzorgers ook graag. Maar vaak is er het gevoel dat je die eigen regie wel erg lastig wordt gemaakt, o.a. door allerlei loketten, regels, procedures en drempels (en werkgevers). Ook ben ik van mening dat te veel gedacht wordt te weten wat goed voor ons mantelzorgers is. Vraag en aanbod sluit daardoor slecht op elkaar aan. Terwijl door het aan mij te vragen zo simpel kan zijn.
En verder ben ik van mening dat vrijwilligers en mantelzorgers te vaak in een adem genoemd worden. Het is totaal verschillend. Zowel vrijwilligers als ook mantelzorgers wordt te kort gedaan door het in een adem noemen.
Mijn man (68) is 13 maanden geleden geholpen aan prostaatkanker, hij is goed, maar moe. Het huishoudelijk werk komt het meest op mijn nek, ik ben chronisch ziek, en 80% afgekeurd.
We passen 1 hele lange dag op onze kleinzoon vanaf zijn geboorte, met heel veel liefde, hij is net 3, en het is een dag die ik zwaar vind, maar waar ik enorm van geniet. De andere oneven-week komt daar 3/4 dag bij.
Zijn ouders moeten wel werken, dat is normaal tegenwoordig. Hij is 1 dag in de opvang.
Onze zoon is alleen, werkt meer dan 40 uur per week, daar wil je ook wel eens een helpende hand toesteken. Hij heeft veel reistijd van en naar zijn werk, wat uiteraard niet betaald wordt, het zijn lege reisuren.
Mijn moeder zit in een revalidatietehuis, zij is 86, woonde om de hoek, is na een hersenbloeding opgenomen en wil weer naar huis komen. Ik ben het enige kind wat er op tegen is, puur uit lijfsbehoud, ik kan en wil moeder er niet meer bij hebben. De andere kinderen komen 3 of 4 keer per jaar, moeder is een moeilijke vrouw, vooral voor anderen. Als ze mij belde stond ik klaar, maar zo doorgaan is niet eerlijk naar mij toe. Ik heb het in het tehuis laten weten, maar ik vind het toch vervelend om te zeggen. Mijn moeder maakt al jaren misbruik van me, maar zegt dat nooit tegen anderen, ze vind het normaal dat ik dat doe.Haar huis is een puinhoop, ze heeft een verzamelmanie en had zwerfkatten in huis, het is er vies, en er is totaal geen comfort, geen fatsoenlijke douche of keuken, maar het is haar huis wat ze helemaal afbetaald heeft....ze wil terug.
En nu...ik kan niet meer, en ik wil het niet meer, vorige week bleek dat ik astma ontwikkeld heb, dat kon er nog wel bij, ik wil niet zeuren, maar het is genoeg. Dit jaar ga ik 60 worden. En dan wil ik wat meer rust en tijd voor mezelf, maar echt, ik weet niet hoe!
Toen mijn kinderen klein waren wist ik dat zorg nodig was, die werd steeds minder, zij konden steeds meer zelf. Bij mijn ouders (82 jaar) is de zorg veel complexer, zowel medisch, als financieel en administratief.Ik heb het idee de manager te zijn van het bedrijf wat mijn ouders "slechts" in staat stelt om thuis te wonen.
Bij mijn kinderen had ik een oppas met wie ik dagelijks communiceerde, deskundig was en een goed inkomen kreeg. Bj mijn ouders word ik geconfronteerd met ervaren verpleegkundigen die worden onderbetaald, incompetente artsen met een topinkomen en wisselende regisseurs die te weinig weten en fouten maken.
Er zijn wachtlijsten van 12 weken voor een acuut probleem en wekelijkse workshops waar niemand iets aan heeft. Ik word zo vaak verrast, dat het mij een enkele keer onzeker maakt, maar gelukkig meestal strijdbaar en boos.
Geachte redactie,
Er moet daadwerkelijk een cultuur omslag komen in het denken in Holland, wat betreft de mantelzorger en vrijwilliger...Wij zijn in Holland verpest door de uitstekende zorg t/m je graf!
In andere europese landen is het normaal dat de familie voor de hulpbehoevende familie leden thuis zorgen..denk bijv in spanje etc...
Ja inderdaad, heel veel mantelzorgers hebben kinderen die na verloop van tijd allerlei psychologische problemen ontwikkelen zoals concentratieproblemen. Vaak is daar dan de tussenkomst van een <a href="http://www.psycholoog-jovo.be/kinderpsycholoog-kindertherapeut.html">kindertherapeut</a> noodzakelijk. Toch een heel spijtige evolutie!
http://www.psycholoog-jovo.be/kinderpsycholoog-kindertherapeut.html
Plaats nieuwe reactie