IN PRODUCTIE: Scheiden is lijden voor de kinderen?

Tjee, dit is een vraagstuk dat al decennia speelt. Oude koek, maar goed, als de vraag opnieuw gesteld moet worden zal er wel een reden achterzitten.

In mijn optiek is het vrij simpel: als ouders het niet zo goed meer met elkaar kunnen vinden, elkaar niet kunnen geven wat ze nodig hebben, heeft het kind er niets aan als ze bij elkaar blijven. Gelukkige ouders zijn ouders die meer kunnen betekenen voor een kind. Aandacht richten op hem/haar ipv met de eigen gevoelens en frustraties bezig zijn lijkt me altijd beter. Een kind voelt haarfijn aan als er iets tussen de ouders niet klopt al weet je de ruzies te voorkomen. Blikken zeggen ook heel wat, een kind merkt dat op. Dat levert stress op. Zorgen. Onzekerheid. Vraagtekens. En het laatste dat je wilt is dat een kind een voorbeeld neemt aan volwassenen die gevoelens verstoppen, verbergen, voor de goede vrede. Dat "verstoppen" is namelijk nooit een goede basis voor een relatie, in welke vorm dan ook. Het zal zo'n kind alleen maar een verkeerd beeld geven ervan hoe je een relatie gezond houdt. Met openheid, oprechtheid.

Ik denk dat een kind het beste uit een scheiding komt als die scheiding vreedzaam en volwassen, met respect van de partners voor elkaar, gebeurt. Ouders die over het hoofd van hun kinderen frustraties ten aanzien van elkaar uitdragen zitten niet goed. Je mag niet te lang wachten met een scheiding als het niet meer goed gaat. Waarbij je het kind uitlegt dat je wel van elkaar houdt, dat het niets met het kind te maken heeft, maar dat je allebei andere wensen hebt en elkaar in de weg zit als je samenblijft. Dat je er allebei goed over hebt nagedacht, en dat dit het beste is om te doen. Ook voor het kind. Dat het je spijt dat het zo is, dat je snapt dat het voor het kind moeilijk zal zijn, maar dat het niet betekent dat het kind een van de ouders moet gaan missen. Dat ze "vriendjes" zullen blijven. Dit zijn de soort dingen die je moet uiten, naar het kind toe. Dat is niet makkelijk. Dat begrijp ik wel.

Maar de kans op een gezonde scheiding wordt alleen maar kleiner naarmate je langer wacht, dingen ten behoeve van het kind uitstelt. Dat is niet de weg. Dan loop je het risico in vreselijke ruzies te verzanden met uiteindelijk het gevolg dat het onmogelijk wordt na de scheiding normaal met elkaar om te gaan. Waar het kind dan weer de dupe van wordt.

Een relatie aangaan is niet hetzelfde als een kleuren TV kiezen. Je weet nooit hoe dingen gaan lopen. Je leert elkaar beter kennen. Omstandigheden veranderen, mensen veranderen. De factoren die van invloed zijn op een relatie zijn te complex om vooruit te kunnen zien, om erop te kunnen anticiperen. Het kan dus mis gaan. Dat is zo logisch als wat. En als je dat met de juiste bewoordingen duidelijk kunt maken aan een kind is dat alleen maar goed. Het zal leren dat dingen nooit zwart wit zijn en zich niet schuldig voelen als het in een later stadium hetzelfde ondervindt. We zijn gewoon niet alwetend. En omdat we niet alwetend zijn kunnen we nooit met zekerheid zeggen dat een relatie voor altijd zal zijn. We mogen dat niet beloven, het is niet realistisch.

Ik denk dat de vraag dan ook niet zou moeten zijn of scheiden verkeerd is. Ik denk dat we ons moeten buigen over de vraag wat we een kind zoal moeten vertellen om het leed te beperken van een scheiding. Dat zal leeftijdsafhankelijk zijn. Daarnaast moeten we zorgen dat we het kind niet het idee geven dat de scheiding het einde van de wereld zal zijn. Dat de scheiding eigenlijk gewoon een overwogen beslissing is, en niet een regelrechte ramp.

Scheiden doet lijden?  of kunnen partijen het voor elkaar krijgen om leidend te zijn om elkaar, wanneer voortzetting van de relatie geen optie meer is, een nieuwe (levens-)kans te gunnen. De GUN-factor is hierbij aan de orde (mijn actie uit 2010 rond deze tijd).

Voor kinderen is per definitie scheiding niet leuk. Er is een hoop "gedoe" erom heen, waar geen een kind op zit te wachten. Toch zitten er positieve kanten aan.

In 2005 heb ik in de Betuwe de actie "eerste de kindern, dan de rechter" opgestart en alle advocaten en scheidingsbemiddelaar zo ver gekregen hier aan mee te doen. Aandacht voor het kind; de 4- gesprekken (advocaten-ouders) en dit is landelijk doorgedrongen. De Raad voor Rechtsbijstand heeft een site waarop heel veel informatie staat en men via internet onderling tot afspraken kan komen voor het opstellen van het ouderschapsplan en scheidingsconvenant. Hieraan heb ik met o.a.  prof.Paul Vlaardingerbroek samengewerkt.

Nu lijkt mij het de tijd rijp om het tij te keren en positief naar "gescheiden" kinderen te kijken. De stap die ouders te maken hebben om als colega-ouders door te gaan, is meer van deze tijd. Mijn credo hierin is simpel: wat gaat goed en wat kan beter. Deze 2 vragen stel ik keer op keer aan ouders waarbij de omgangsregeling niet goed loopt, maar ook aan ouders die nog aan het scheiden zijn.

Scheiden maakt onderdeel uit van onze samenleving, maar mag, mijnsinziens, nooit als "normaal" bestempeld worden. Het is niet vergelijkbaar met het veranderen van baan. Waar eerder aandacht aan moet worden geschonken is aan de aanvang van de relatie. We vinden het heel normaal dat we jaarlijks onze auto een APK-keuring laten doen en er nog veel voor willen betalen om toch maar door te kunnen rijden. Maar wordt er ooit een APK-relatie-keuring gevraagd. Ook wordt er bij een huwelijk geen voorlichtingscursus over hoe je met elkaar om kunt gaan als je 24 uur op elkaar lip zit.

In bovenstaande reacties worden hele wijze dingen geschreven. Die zal ik verder niet herhalen. Een paar aanvullingen wil ik echter wel maken. Ouders die scheiden hebben voor een heel groot gedeelte zelf in de hand of hun kinderen (later) schade ondervinden. Praat respectvol over de andere ouder, ook al betekent het dat je af en toe je tong moet afbijten. Gebruik je kind niet als boodschapper, omdat je zelf zo min mogelijk met je ex wilt communiceren.

In de echtscheidingsmediations die ik doe stel ik altijd de vraag: "Hoe wil je dat je kinderen later op jullie scheiding terugkijken?". Het stellen van deze vraag is het begin van een bewustwordingsproces. De meeste ouders weten niet wat een scheiding voor een kind betekent of wat de do's en don't's zijn. Ook al is er op internet heel veel informatie daarover te vinden.

Heel veel ouders realiseren zich ook niet dat ze een voorbeeldfunctie voor hun kinderen hebben. Wil je je kinderen meegeven dat het heel normaal is om schreeuwend en met deuren slaand door het leven te gaan. Of wil je je kinderen meegeven dat een ruzie of conflict niet zo erg is, maar dat je daar ook op een respectvolle en verstandige manier mee om kan gaan. Dit is echter niet specifiek voor een scheidings-situatie, maar hoort gewoon bij de opvoeding van kinderen.

Er zijn heel veel meningen over scheiden in het algemeen en het effect daarvan op kinderen. Een scheiding als iets negatiefs neerzetten is niet zo zinvol. De boodschap uitdragen dat ouders zelf invloed hebben hoe de scheiding uitpakt voor hun kinderen is dan ook veel zinvoller.

Als we er nu eens vanuit gaan dat liefhebbende ouders echt pas gaan scheiden als er echt geen andere uitweg meer is. Dat ze echt alles er aan gedaan hebben om het gezin te redden omwille van de kinderen. En dat het dus fantastisch is dat het kan: scheiden. Want vroeger kon het niet en dat heeft heel veel ongelukkige mensen en kinderen opgeleverd. Want ongelukkige ouders en geweld in huis is ook een slecht voorbeeld

Vriendelijke groet,

Artikel uit de standaard.

Het zou een oplossing kunnen zijn voor een aantal huwelijken. Niet alle, want er zijn ernstiger problemen.

Het laatste taboe: de SAT-relatie: Sleeping Apart Together
05.09.2011 09:48
Samen wonen, samen indutten en dan elk naar een ander bed verhuizen. Omdat manlief te hard snurkt, of omdat vrouwlief 's nachts wakker wordt en anders ineens ook maar manlief wekt. Het is niet alleen een taboe, maar ook een trend. Maar is het echt zo abnormaal? En wat doet dat met een relatie?

Gelukkige koppels slapen samen in één bed. Denk maar aan al die Hollywoodfilms waarin de held en de heldin 's ochtends samen wakker worden, innig verstrengeld - dat wil zeggen: de films van na 1968, toen de regel werd afgeschaft dat zelfs getrouwde koppels op het witte doek alleen in aparte bedden mochten slapen. Dat ze in de realiteit bepaald onromantisch zouden ontwaken met verdoofde ledematen door afgeknelde bloedsomloop, elkaar onfrisse ochtendadem in het gezicht blazend, en dat ze de hele dag met een stijve nek zouden rondlopen? Daar hoor je niemand over.

De boodschap is duidelijk: als je van elkaar houdt, dan vind je het fijn, warm, gezellig en wenselijk om naast elkaar in te slapen en naast elkaar wakker te worden. En zoals in films en op televisie samen wakker worden het bewijs is van echte liefde, zo is apart slapen het bewijs van donkere wolken aan de relatiehorizon. De man die te laat thuis komt, geurend naar voetbalzweet, alcohol of het parfum van een andere vrouw, wordt naar de sofa verbannen, waar de kleuter des huizes hem 's ochtends met droevige ogen wakker maakt. 'Are you and mommy getting a divorce?' Maar het echte leven lijkt niet op Hollywood.

Laten we dat gezamenlijke bed dus niet idealiseren, en er in plaats daarvan voor zorgen dat we morgen allemaal zo uitgerust mogelijk kunnen opstaan. Zet een bed in de studeerkamer of op zolder. Kind het huis uit? De kans dat hij of zij weer thuis komt wonen is klein, dus richt die kamer in als uw toevluchtsoord. En voor kleinbehuisden: als u een nieuwe sofa koopt, zorg er dan voor dat u er languit op past, zodat het uw uitwijk bed kan worden indien nodig.

En maakt u zich vooral geen zorgen over een induttend seksleven. In plaats van minder, kunnen aparte slaapkamers weleens meer spanning opleveren. 'Bij jou of bij mij?' is tenslotte een vraag die u waarschijnlijk sinds uw eerste afspraakjes niet meer gehoord hebt.

 Het woord 'taboe' is aardig uitgehold, maar ik zou bijna denken dat we er hier toch eentje te pakken hebben. Als het over seks gaat, moet bijna alles kunnen. Maar apart slapen is een onderwerp dat je maar beter voor jezelf kunt houden, als het tenminste al aan de orde is. Wie graag alleen slaapt, moet zich verdedigen. Wonderlijk eigenlijk, als je bedenkt dat er geen menselijke bezigheid zo privé, zo eenzaam, zo persoonlijk is als slapen. Want of je nou in de slaapzaal van een jeugdherberg ligt tussen twintig backpackers met zweetvoeten, naast je pasgeboren baby in een ziekenhuiskamer of als kleuter bij je ouders in bed na een nachtmerrie: op het moment dat je je ogen sluit en naar dromenland vertrekt, ben je helemaal alleen.

Bron: De Standaard

nieuwslijst

Voor kinderen blijft het een traumatische ervaring. Soms kun je gewoon beter scheiden als je elkaar niet gelukkig maakt en zou het gezond verstand de boventoon moeten voeren. Door met elkaar respectvol om te blijven gaan ,zullen de kinderen er beter mee om kunnen gaan. Echter blijkt het jammer genoeg niet altijd op te gaan.

Het scheiden op zich is niet het probleem. De ander het geluk te gunnen na een scheiding blijkt hierin ,zoals ik dat persoonlijk heb ervaren cruciaal te zijn. Daar wringt juist nog de schoen als je uit  een relatie komt ,waarin je zwaar wordt gebruikt en misbruikt. Huiselijk geweld. En later komt de stalking.....

De maatschappij verdiept zich daar liever niet in. Ook al wil je je verhaal naar buiten brengen. Men kijkt nog liever de andere kant op.

Ik ben meteen uit de relatie van huiselijk geweld gestapt na een zware mishandeling. De kinderen hebben er weinig van meegekregen. Ik was geraakt door het effect van het weggaan ,wat het bij mijn kinderen deed. Ik heb huis en haard moeten verlaten omwille van mijn veiligheid en dat van de kinderen. Dat is denk ik de reden dat ik het nog kan na vertellen.

Ik vond een document in zijn tas waarin stond in zijn burgelijke staat dat hij alleenstaand was en geen kinderen had. Geen enkele advocaat heeft hier serieus naar gekeken!Hij had al een verhaal bedacht,zoals hij dat met mijn vertrek reeds aan anderen had verteld,dat ik met de kinderen naar het buitenland was vertrokken. Op deze wijze zou hij dat niet al  afgang ervaren.

De scheiding ervaar ik nog steeds als een bevrijding. En in zekere zin denk ik dat ik mijn kinderen hiermee een dienst heb bewezen. Ik vraag mij af hoe het zou zijn geweest als ik niet met de noorderzon was vertrokken? Ik zou dan structureel als gebruiksvoorwerp behandeld zijn geweest. Gewoonweg ,omdat ik dat gedurende mijn relatie niets anders gewend was. Mijn ex had enkel en alleen de verwachting dat ik 'mooi'moest zijn. "s Avonds laat kwam hij zgn laat thuis vanwege het 'overwerken'. De vrouwengeur van parfum en 'rotte 'vis waarmee hij met een gemengde dosis van geuren thuis kwam ,was iets waar ik mij niet al te veel mee bezig wou houden. Ik rook het verkeerd,maakte ik mijzelf wijs. Ook de kleuren roze en oranje op zijn gezicht had ik verkeerd geinterpreteerd. Hij presteerde het zelfs om te zeggen dat hij moederlief onderweg was tegen gekomen en dat de kus op de wang was van roze.. Mijn wereld werd kleiner. Ik was altijd thuis met de  kinderen  en partner kwam s'avonds wanneer het hem uitkwam. Hij was er namelijk nooit.Er was ook geen geld. Ik kreeg een deja vu hoe ik er over 30 of 40 jaar eruit zou zien. Ik zag mezelf als een oude bezem in de hoek staan. En toen stond ik op.De druppel voor mij om weg te gaan was de overweging van slikken of niet pikken. Ik koos voor het laatste. de kinderen werden namelijk meegenomen naar zijn escapades ,waar hij onderwerktijd naar toe ging. Ik wou geen voorbeeld zijn voor mijjn kinderen om je als gebruiksvoorwerp te laten behandelen. En dat je maar in een harem moet leven. En dat was voor mij de druppel. Ik voelde mij met mijn vertrek

strijdlustig,maar ook gebroken. We hebben alles achter moeten laten. Zelfs mijn baan die ik met een beetje geluk kon onderhouden als de kinderen op de peuterschool zaten. Maar dat was het enige wat ik mij aan 'vrijheid'kon gunnen.

Daarna werd ik vanwege het gezamlijk gezag ,wat na de scheiding blijft gestalkt. ook al richt je je blik op de toekomst. Wie geeft de ander het recht om de niet vervelende ouder dagelijk te bellen met verwijten. Instanties elke dag te bellen dat ik een slechte moedr ben? Mij brieven te versturen dat ik aan borderline lijdt. 2 Keer heb ik op advies van mijn advocaat een brief verstuurd dat ik alleen contact wil als het om de kinderen gaat en dan 1 keer per week. Dat gebeurde niet. Ik reageer enkel en alleen op zaken wat de kinderen aan gaat. Hij bepaald nog steeds of ik een vriend mag hebben. Het weekend niet weg kan. Gewoon omdat hij om de 14 dagen op het allerlaatste moment bedenkt om de kinderen toch maar niet op te halen. Ik ben van mening dat kinderen recht hebben op beide ouders en dat je er beiden voor de kinderen er onvoorwaardelijk moet zijn.

Alleen wie kan mij nu vertellen hoe je zo'n situatie van belaging van brieven,praatjes,bedreigingen stopt als je niets liever wil dan met je blik op de toekomst te richten. Maar het gezamenlijk gezag misbruikt wordt om de andere ouder het leven onmogelijk te maken door de kinderen toch maar niet op te halen. Zelfs een advocaat met specialisme stalking heeft mij gezegd dat hier niets aan te doen valt. Had ik mij dan beter als een bezem moeten behandelen met allle gevolgen vandien?

Mijn verhaal is niet uniek. Wel is mijn verhaal een noodkreet om mijn vrijheid terug te willen.

Steun allen ook deze petitie en draag hen voor ,voor de Joke Smit Prijs. Er zal toch echt bescherming voor al deze slachtoffers met hun kinderen moeten komen!

http://petities.nl/petitie/stop-stalken

Normaal zal ik het niet willen noemen.

Ik ben zelf gescheiden, in 2009 en zie mijn kinderen niet meer. lijkt me belangrijk om het ouderverstotingssyndroom mee te nemen in de uitzending want daar word nog steeds veel te weinig tijd aan besteed

Een scheiding is een hele vervelende ervaring voor kinderen. Kinderen krijgen geen trauma van scheiden maar van de ruzie tussen ouders. Of dat nu in een huwelijk is of na een scheiding. Dus graag stoppen om mensen die scheiden gelijk een schuldgevoel te geven vanwege het feit dat ze scheiden.

Het lastige van voortgezet ouderschap na echtscheiding is dat de meningen nog meer uit elkaar gaan liggen dan tijdens het huwelijk. Scheiden en voortgezet ouderschap vraagt om elkaar ruimte geven, elkaar loslaten, respect voor jezelf en voor de ander in de manier waarop je beslissingen neemt t.a.v. de kinderen en het ouderschap. Zoals Jocelyn Weimar al in een reactie aangeeft: het gaat er ook om om de ander iets te gunnen. En scheiden vraagt om heel goed communiceren met elkaar.

En dat was over het algemeen nu ook al het probleem tijdens het huwelijk! En dat probleem is niet opgelost, dus wordt een scheiding vaak problematisch. Ook omdat beide ex-partners nog druk zijn met hun eigen emoties. Mijn advies: ouders begeleiden in het vormgeven van het gezamenlijke ouderschap door hen te ondersteunen om de communicatie te verbeteren en hun emoties een plek te geven.

In mijn familie (tussen te 70 en 80) komen regelmatig 50 jarige huwelijksfeesten voor. We zijn gewend om onder de invloed van het geloof ondanks alles bij elkaar te blijven. Het merendeel van die mensen zijn diep ongelukkig en ik ben blij dat de Jongere generatie dit foute voorbeeld niet volgt.Het is een teken van deze tijd. Beide ouders een eigen baan en in de avond komen ze thuis en zijn uiteraard moe. Samen praten schiet er bij in en dat is dikwijls een van de redenen waardoor het misgaat. Het is overigens maar de vraag of wij ons op jeugdige leeftijd kunnen binden aan één partner voor de rest van ons leven.

Misschien mag ik iets over mijn eigen ervaringen vertellen. Ik ben een kind van gescheiden ouders, in een tijd dat het nog niet zo vaak voorkwam. En het heeft een heel grote rol in mijn leven gespeeld. Ik begreep er als kind niets van. Ook later op de middelbare school, schaamde ik me ervoor. Daarnaast voelde ik me in de steek gelaten, was erg onzeker en introvert. Er werd ook niet eerlijk over gesproken destijds, wat het nog erger maakte.
Al met al hebben deze ervaringen ertoe geleid dat ik, toen ik zwanger raakte, tegen mijn vriend zei: ‘Nu kunnen we dus nooit meer uit elkaar’. Ik ben niet gelovig, ook niet zo opgevoed, maar ik meende dit uit de grond van mijn hart. Ik voelde, of wist, dat het niet goed kan zijn voor kinderen.
We zijn nu 30 jaar samen en het is er ook niet van gekomen gelukkig, maar er zijn zeker moeilijke periodes geweest, zoals in ieder huwelijk. Kinderen mogen zien dat ouders niet altijd even lief zijn tegen elkaar en ruzie maken. Dat doen kinderen immers zelf ook. Waar het om gaat is dat ze ook zien dat het weer goed komt, zonder dat er zoiets definitiefs gebeurt, wat zij vaak helemaal niet begrijpen. Ook in ons huwelijk waren en zijn er anderen in het spel, die ook belangrijk zijn. Natuurlijk, monogamie bestaat niet. Dat is denk ik ook een kwestie van ‘gunnen’.
Scheiden doen mensen naar mijn gevoel te gemakkelijk; er zijn zoveel manieren om bij elkaar te blijven. Je zou zeggen dat volwassenen, wat ouders meestal zijn, daar beter over kunnen nadenken. Ik zou daar wel wat meer aandacht voor willen.
Van belang is, denk ik, dat je uitgangspunt is dat je bij elkaar blijft omdat de kinderen altijd de dupe van een scheiding zijn, hoe goed het dan ook gaat tijdens en na de scheiding. Met dat uitgangspunt zul je harder 'werken' aan je relatie en meer investeren en relativeren om die in stand te houden.
Ik ben overigens wel van mening dat in een situatie van extreem geweld of incest, er geen andere mogelijkheid is dan uit elkaar gaan.
 

Als beide ouders langs elkaar heen leven, onderzocht hebben wat er scheelt of dat niet (meer) willen doen, er echt geen heil meer in zien en maar bij elkaar blijven voor de kinderen. Dat lijkt me funester voor de kinderen dan eerlijkheid tonen.

Ik ken gezinnen om mij heen waar dit gebeurd. Beide ouders zien er afgetobd en niet levend uit. Of dat zo leuk is voor de kinderen. Vroeger bleven deze mensen bij elkaar. Ik vraag me af of die schade wel eens is onderzocht: welke schade hebben kinderen van ouders met een slecht huwelijk? En ik weet uit eigen ervaring hoe het is om getrouwd te zijn met iemand waarvan zijn ouders het ook niet goed hadden met elkaar en elkaar niet begrepen. Van de 5 kinderen zijn er 4 gescheiden!! Dus ook dat komt voor.

In deze tijd waarin alle conventies niet meer vanzelfsprekend zijn worden o.a. eerlijkheid en autonomie belangrijk. Het huwelijk is niet meer vanzelfsprekend, en iets waar men goed over na hoort te denken. Motto; ken jezelf  eerst goed, voor je aan een gezin begint.

Cruciaal om kinderen de scheiding goed te laten verwerken is hoe je na de scheiding met elkaar omgaat. Hoe moeilijk het ook is, blijf respectvol naar de andere ouder en leef je wraak, angst en boosheid niet uit naar de andere ouder. Gun de kinderen zelf de ervaring hoe de ene of de andere ouder is. Vaak wordt het een wedstrijdje tussen de ouders: wie is de "good or the bad guy" Om de gunst van de kinderen strijden.

Als ouders echt van hun kinderen houden doen ze dat niet! Ouders dienen ook te beseffen dat je ook na de scheiding "iets samen hebt en houdt" en "er dus niet vanaf bent".

En weer wordt 'de scheiding' als een gelijkwaardige actie besproken, waar nog even geschampt langs de vechtscheiding (die dan ook weer bekeken wordt als een keuze van beide ouders). Wat als de vader met (psychische) mishandeling begint als de moeder zwanger is? En due mishandeling wordt erger na de scheiding en mondt uit in stalking, de kinderen manipuleren en op geen enkel vlak steunen en geen alimentarie betalen? Hoe maak je een ouderschapsplan in zo een situatie?

Als je ouders het toonbeeld hebben van een ideaal huwelijk, kan het voor kinderen ook weer een enorme druk zijn om dat later te evenaren. Je denkt dat iedere man vast net zo'n lieverd en redelijk is als je vader. Wanneer dat niet zo blijkt, kun je van een koude kermis thuiskomen ("Ik dacht dat het huwelijk iets fijns is en geborgen- en veiligheid  biedt."

Beter is dat je je kinderen leert dat je er nooit van uit moet gaan dat je op een ander kunt rekenen. Surinaamse moeders leren hun dochters bijvoorbeeld grote zelfstandigheid. Omdat die moeders door schade en schande wijs zijn geworden; dat heel wat Surinaamse mannen vroeg of laat de benen nemen. Dus, leer je kinderen dat ze economisch, maar ook emotioneel op eigen benen leren staan.

Gelukkig heb ik nooit een scheiding hoeven meemaken, want mijn vader was al voor de geboorte uit beeld. Wat is dan schadelijker voor kinderen? Een onbekende en afwezige vader, of een vader waar je je eerst heel erg aan bent gaan hechten, en waar je je vervolgens vanwege en scheiding weer emotioneel van moet losweken?...

Ook al hebben je ouders een voorbeeldig huwelijk, dan kan dat ook betekenen dat de klap dan later des te groter is als jouw huwelijk niet zo'n sprookje blijkt te zijn als dat van je ouders. Als je alleen een eenouder-gezin hebt gekend of alleen een gescheiden gezin, in beide gevallen leer je dat een relatie met een man geen garantie biedt op onvoorwaardelijke liefde, geborgenheid en veiligheid.  

Als kind van gescheiden ouders weet ik dat het veel leed kan veroorzaken. Het is misschien een goed idee om mensen die gaan trouwen verplicht een cursus communicatie te laten volgen en te leren hoe met conflicten om te gaan in een relatie.

Het echtpaar dat 40 jaar getrouwd is heeft de sleutel in handen.

De ander  als uitgangspunt nemen !

Als daarbij ook de man liever luistert en de vrouw graag praat, gaat het eigenlijk  vanzelf

Voorkomen is beter dan genezen.

Verliefde mensen zijn niet de verstandigste mensen.

Stel een psychologisch onderzoeksrapport op van beide partners en stel vast of deze 2 mensen bij elkaar passen. Net als bij een een Cito-toets voor de schoolkeusebepaling na het basisonderwijs.

Het valt mij op dat er niet dieper ingegaan wordt over gewelddadige relaties. Daar draait men zich dus compleet voor om. Als je later ontdekt dat je partner slaat in plaats  van praat en je ook niet meer zonder inmenging van politie weg kunt gaan,wat raden jullie deze mensen dan aan? Blijven praten tot je hoopt dat de ander opeens veranderd of je doodslaat?

Het karakter van deze gewelddadige partner stopt hier niet mee als je weggaat. En is het dan te kort voor de bocht om de scheidingen onder de loep te nemen ,waarbij dergelijke handvatten wel werken.

Zowel alleenstaande vaders en of moeders moeten tegen dit soort wanpraktijken van de andere ouders tegen beschermd worden. Deze groep vaders en moeders die geestelijk kapot gemaakt worden door de andere daar zou veel meer onderzoeken voor moeten komen. En niet door frauderende onderzoekers die in hun eentje het geld kunnen verbrassen en onderzoeken voor dit soort problemen in de ijskast komen te staan. Kinderen in deze scheidingen hebben het super zwaar! Schandalig dat er hier dan door een grijze bril tegen dit soort wanpraktijken er op beoordeeld of veroordeeld worden. Horen,zien en zwijgen!

scheiden is niet normaal, scheiden is kindermishandeling, de zieke zelfzuchtige scheidende ouder is duidelijk ongeschikt en dient stante pede van kind(eren)&gezin te worden verwijderd !  vandaag de dag 20november is betiteld als internationale dag van de kinderen wellicht het equivalent van internationale ontvaderingsdag. gescheinden vaders NL en familie4justice tegen gelijke rechten, wij het klootjesvolk voor natuurlijk ouderschap en normale gezinnen !

vaders lijden het messt en kinderen worden wezenlijk het meest beschadigd, de parasieten in de scheidingsindustrie vieren niet enkel vandaag maar het hele jaar door feest ! stop moedermafia&overheidsgeweld, stop de vuile smerige gender-sex-oorlog tegen kinderen&vaders, hetero's en normala gezinnen !

" Liefde is blind "

Neem een blindengeleidehond of doe navraag bij de ouders van je aanstaande en hoop op een eerlijk antwoord.

Ik heb met volle aandacht dit programma bekeken.

Maar wat me opvalt is, niemand praat hier over de rechtelijke macht, de rechten van het kind naleven als 1 van de ouders dat niet doet, de jaren lange procedure die je als ouder moet volgen om kinderen het contact te mogen laten hebben met 1 van hun ouders en of andere kant van de familie. De wetten die hier over gaan stammen nog uit de middel eeuwen, moeders doen vaak wat ze willen, en vaders staan als laatste in de rij. Maar de kinderen zijn hier altijd het ergste slachtoffer van. Het is een trieste zaak, we kennen in Nederland ook de raad van kinderbescherming, maar die kunnen niks als de ouder met het gezag niet meewerkt. Het word tijd dat de politiek hier snel eens wat aan gaat doe, ze kunnen wetten in 1 week veranderen als het moet.

Gr.

Raoul

Ja, bij scheiding zijn de kinderen de dupe.

Ik ben moeder van 3 jongens en een meisje. Ik zie ze nu 3 jaar niet meer. Ze zijn 3 jaar geleden tijdelijk door de rechter aan hun vader toevertrouwd. Zonder dat er een omgangsregeling in was opgenomen. Daarmee is het leed voor hun begonnen.... de oudervervreemding.

Na 4 maanden komt er dan een omgangsregeling. In overleg één dag per veertien dagen of een halve dag per week. Want, zo stelt de rechter: het contact moet weer opgebouwd worden!

Opgebouwd? Ik ben hun moeder, die altijd voor hun heeft gezorgd. Is vier maanden gescheiden van elkaar dan al zover dat het contact moet worden opgebouwd? Munitie voor hun vader om hier gebruik van te maken. Afspraken zijn niet te maken. Dan sta je daar als moeder....

Ik heb gezien hoe afstandelijk ze waren, ze nergens met mij over wilden praten, hoe ze elkaar in de gaten hielden. De oudste de "ouderrol" opgedragen heeft gekregen. Vier zondagmiddagen is dit zo geweest. Toen kreeg ik een sms: We komen weer als mediation goed gaat.

Mediation. Hun vader werkt aan niets mee en stopt na twee sessies.

Onder toezicht van Jeugdzorg. Toezicht? Ze zien niets. Ze doen niets. Ze kunnen niets. Vader werkt aan niets mee, geeft nergens toestemming voor en er is maar weinig contact.

Conclusie van BJZ: Doelen niet gehaald dus opheffing van OTS. Kinderbescherming toetst dit en blijkt achter deze concusie te staan.... Dat in tegenstelling tot wat de kinderrechter had beschikt: Verlenging niet om hierna de ots te beëindigen maar om hierna te evalueren. Maar er komt op deze manier geen evaluatie....

Mij rest alleen nog de momenten dat ik een optreden op school kan komen zien. Ik hun op Twitter en Facebook volg (voor zover ze dat niet hebben afgeschermd). Om een beetje een idee te hebben dat ik weet waar mijn kinderen mee bezig zijn.

Parental Alienation, oudervervreemding, het is mijn werkelijkheid en een dagelijkse strijd. Hoe overleef ik......dit. Margreeth